بازده دارایی چیست | درک مفاهیم اصلی به همراه حالات مختلف بررسی

بازده دارایی چیست

  • بازده دارایی (ROA) چیست؟ در ادامه مباحث مقدماتی بازار های مالی و فارکس بازده دارایی ها (ROA) نشان دهنده میزان سودآوری یک شرکت نسبت به کل دارایی های آن است. ROA به مدیر ، سرمایه گذار یا تحلیلگر این ایده را می دهد که چگونه مدیریت بهتری در شرکت برای ایجاد درآمد کارآمد تر در استفاده از دارایی های خود داشته باشد. ROA به صورت درصد نمایش داده می شود. هرچه ROA بالاتر باشد ، بهتر است.

    درک مفاهیم بازده دارایی ها

    مشاغل (حداقل آنهایی که زنده می مانند) در نهایت به کارآیی و کارآمدی می پردازند. مقایسه سود با درآمد یک معیار عملیاتی مفید است ، اما مقایسه آنها با منابعی که یک شرکت برای به دست آوردن آن استفاده کرده است ، امکان ادامه بقای آن شرکت را نشان می دهد. ROA ساده ترین فرمول محاسبه در چنین اقداماتی است.

    ROA با تقسیم درآمد خالص یک شرکت بر کل دارایی ها محاسبه می شود. به عنوان فرمول ، به صورت زیر بیان می شود:

    \text{ROA} =\frac{\text{Net Income}}{\text{Total Assets}}ROA بالاتر نشان دهنده کارایی دارایی بیشتر است. به عنوان مثال ، تصور کنید که دو نفر هر دو فروش محصولی را راه اندازی می کنند. نفر اول 1500 دلار برای خرید چرخ دستی فلزی خرج می کند ، در حالی که نفر دوم 15000 دلار برای یک واحد تجاری هزینه کرده است.

    بیایید فرض کنیم که اینها تنها دارایی هایی بودند که در هر بنگاهی به کار رفته است. اگر در مدت معینی نفر اول 150 دلار و نفر دوم 1200 دلار به دست آورده بودند ، نفر دوم تجارت پرسود تری داشت اما سام کارآمدتر بود. با استفاده از فرمول بالا ، می بینیم که ROA ساده شده a 150 $ / 1500 $ = 10٪ است ، در حالی که ROA ساده شده 1200 دلار / 15000 دلار = 8٪ است.

    این نسبت در واقع بیانگر توانایی واحد تجاری در کاربرد تمام منابعی است که در اختیار دارد. و قدرت شرکت در کسب درآمد بیشتر از امکانات موجود را به نمایش خواهد گذاشت. که نحوه محاسبه این نسبت به شرح ذیل خواهد بود:

    سود خالص / جمع دارایی ها = نسبت بازده دارایی

    اهمیت بازده دارایی

    اهمیت بازده دارایی ها

    ROA ، به عبارت اساسی ، به شما می گوید که چه عوایدی از سرمایه (دارایی) سرمایه گذاری ایجاد شده است. ROA برای شرکت های دولتی می تواند بسیار متفاوت باشد و به شدت به صنعت وابسته خواهد بود. به همین دلیل است که هنگام استفاده از ROA به عنوان یک معیار مقایسه ای ، بهتر است آن را با اعداد ROA قبلی یک شرکت یا ROA یک شرکت مشابه مقایسه کنید.

    رقم ROA به سرمایه گذاران این ایده را می دهد که چقدر شرکت در تبدیل پولی که سرمایه گذاری می کند به درآمد خالص موثر است. هرچه عدد ROA بیشتر باشد ، بهتر است ، زیرا این شرکت با سرمایه گذاری کمتر درآمد بیشتری کسب می کند.

    به دلیل معادله حسابداری ترازنامه ، توجه داشته باشید که کل دارایی ها شامل مجموع بدهی ها و حقوق صاحبان سهام است. هر دوی این نوع تأمین مالی برای تأمین مالی عملیات شرکت مورد استفاده قرار می گیرد. از آنجایی که دارایی های یک شرکت یا از طریق بدهی یا از طریق حقوق صاحبان سهام تأمین می شود ، برخی از تحلیلگران و سرمایه گذاران با افزودن هزینه های بهره در فرمول ROA ، هزینه خرید دارایی را نادیده می گیرند.

    به عبارت دیگر ، تأثیر دریافت بیشتر بدهی با افزودن هزینه استقراض به درآمد خالص و استفاده از میانگین دارایی ها در یک دوره معین به عنوان مخرج نفی می شود. هزینه سود اضافه می شود زیرا مبلغ سود خالص در صورت سود و زیان بدون احتساب سود است.

    نکات حائز اهمیت

    به نظر می رسد لازم باشد تا قبل از ورود به بررسی این نسبت مقدمتا نگاهی به بررسی تاثیرات اهرمی استقراض داشته باشیم. استقراض همواره با بهره مشخصی همراه است که بدون در نظر گرفتن سطح سود خالص، به اعتبار دهندگان پرداخت می شود. اما باید یادآوری نمود که این هزینه بهره پرداختی به نوعی خود زمینه ای برای صرفه جویی مالیاتی خواهد بود در حالی که در پرداخت سود سهام هیچ صرفه مالیاتی وجود نخواهد داشت. برای توجیه بیشتر مثالی را مطرح می کنیم.

    اگر فرض کنیم که شرکتی جهت انجام یک پروژه که دارای بازده سالیانه 30 درصدی است نیاز به 1 میلیارد تومان سرمایه گذاری دارد و در همین ارتباط مفروضات ذیل در دست می باشد.

    1. کل سرمایه شرکت برابر با 1 میلیارد تومان می باشد.
    2. نرخ مالیات برابر 22.5%
    3. نرخ بهره 14%
    4. شرکت هیچ هزینه دیگری به غیر از بهره و مالیات ندارد.
    5. کل منابع شرکت نیز تنها ناشی از پروژه آتی خواهد بود.

    حالات مختلف بررسی بازده دارایی

    حال اگر در حالت اول تامین اعتبار از محل وام انجام شود و در حالت دوم تامین اعتبار از محل افزایش سرمایه، با مقایسه بین حالات اول و دوم به خوبی منافع اهرمی بدهی ها قابل ملاحظه خواهد بود به نحوی که بازدهی سرمایه در حالت اول برابر 12.4% می باشد و این در حالی است که در فرض دوم  برابر 11.625% می باشد و این در واقع بیانگر این امر می باشد که علی رغم بهره 14 درصدی در عین حال سهامداران موفق به کسب 7% بازدهی بیشتر از محل اخذ وام گردیده اند.

    در هر دو حالت 100 درصد سود خالص از شرکت خارج گردیده است اما با توجه به اینکه هزینه های بهره از جمله هزینه های قبل قبول می باشد، در نتیجه سهامداران بدون سرمایه گذاری جدید موفق به کسب 7% بازده بیشتر گردیده اند. که در واقع این مورد نمونه ای از خاصیت اهرمی بدهی ها در کسب بازده می باشد.

    به عبارتی اگرچه اخذ وام با نرخ بهره سالیانه 14 درصدی در واقع هزینه ای که به شرکت متحمل می سازد. اما در عمل برای شرکت بار مالی نزدیک به 10.85% را به همراه دارد که 3.15% در واقع عایدی ناشی از عدم پرداخت مالیات خواهد بود. از طرف دیگر بنگاه های اقتصادی ای از محل اخذ وام تصمیم به درآمدزایی دارند تنها در صورتی که نرخ بازده شرکت بیش از نرخ بهره وام باشد یک مابه التفاوتی عاید سهامداران خویش خواهند گردانید و تفاضل بین نسبت بازده ارزش ویژه از نسبت بازده دارایی می تواند بیانگر سهم تاثیر بستانکاران در کسب سود باشد.

    جهت مطالعه بیشتر میتوانید به این لینک مراجعه کنید.

    امتیاز تریدرهای بزرگ به این مطلب

    میانگین امتیازات ۵ از ۵
    از مجموع ۲ رای

    No comment

    دیدگاهتان را بنویسید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *